حال اینکه روش صحیح تبلیغات چیست و در کشورهای مدرن که تجربه بیشتری از دموکراسی دارند چه اتفاقاتی می افتد و اینجا جه بحثی جداست که به خاطر بعضی مسائل نمی خواهم به آن وارد شوم امت نکته مورد نظر اخلاق انتخاباتی در ایران است.

همه می دانند که انتخابات در ایران به جز دوره اول با نظارت های فراوان و سخت گیری های بسیار و نظارت استصوابی توسط دست اندرکاران برگزاری همه پرسی من جمله وزارت کشور و از همه بیشتر شورای نگهبان صورت می پذیرد.

شورای نگهبان با استفاده از تمامی امکانات شرایط کاندیداها را بررسی می کند و پس از تحقیقات فراوان به کاندیدا اجازه شکت در انتخابات را می دهد و یا نمی دهد و هیچ دلیلی هم برای صلاحیت و یا عدم آن به هیچ کسی نمی دهد و اعضای شورای نگهبان هم مستقیم و غیر مستقیم توسط رهبر انتخاب می شوند.

با تکرار این صحبت ها می خواهم بگویم کسانی که به انتخابات راه می یابند همه مورد تایید نهادهای ایران و راس آن ها رهبر می باشند.

اما در همین چند روز کوتاه شخصا هر روز با عبور از خیابان های مختلف دیده ام که بیلبوردهای تبلیغاتی میرحسین موسوی مورد هجوم برخی افراد قرار گرفته است.

یکی را کاملا از پایه درآورده و شکانده اند و چشم اکثر عکس ها را کاملا در آورده اند و بسیار از بنرها را پاره کرده و حتی شعارهایی هم بر در و دیوار نوشته شده است.

تامل به این مورد واقعا اوج فاجعه و جایگاه دموکراسی را در مملکت ما نشان می دهد که به هیچ وجه با اخلاق انتخاباتی و اخلاق انسانی قابل مقایسه نیست و بازتاب بسیار بدی از ایران به تمام دنیا مخابره خواهد کرد.

اما از طرف دیگر بحمدالله برخی که سری قبل می گفتند انسان اگر می خواهد خدمت کند چرا باید هزینه های سرسام آوری خرج تبلیغات کند و اصلا مگر با حقوق دولتی پولی ندارم که تبلیغات کنم اکنون ظاهرا پولی به دست آورده و تبلیغات بی سابقه ای در کشور به راه انداخته اند.

ای کاش در همه زمینه ها اخلاق را می آموختیم و در این برهه اخلاق انتخاباتی را و می دانستیم جواب انتقاد را می توانیم با صحبت و قبل از آن می توانستیم با عمل مناسب بدهیم.

وای از این جبر جغرافیایی